27 јуни

Текст: Дела Ап. 13:42–52

БИДИ СВЕТЛИНА!

„Зашто Господ така ни заповеда: те поставив да бидеш светлина... до крајот на земјата“. Дела Ап. 13:47.

Во проповедта на гората, Исус на своите следбеници им ре­че: „Вие сте светлина на светов“ (Мат. 5:14). А потоа им заповеда да допуштаат нивната светлина да свети пред луѓето и да ги ви­дат добрите дела, прославувајќи го Бог (5:16). Така, Бог ја вос­пос­та­ви мисионерската служба.

Еден човек се вратил дома од друга земја, по неколку го­ди­ни, да ги посети родителите. Наредниот ден сите заедно отишле в црк­ва. Проповедникот проповедал за големата потреба од одење во други земји за ширење на Евангелието. По проповедта, таткото му се обратил на синот: „Жал ми е што мораше да ја слушаш про­по­ведта. Мислам дека праќањето мисионери е само трошење вре­ме и пари!“ Како одговор, синот му кажал една приказна: „Пред не­колку години едно момче отишло во друга земја во потрага по сре­ќата. Но, се здружило со лоши луѓе и почнало да пие. Една ве­чер, момчето лежело пијано на тротоарот кога му се приближил еден мисионер, кој го повел во својата куќа, го измил, го нахра­нил и му посведочил за Бог. Тоа момче бев јас. Денес се ужа­су­вам од помислата, што ќе станеше од мене, ако не ми помогнеше миси­о­нерот таа ноќ!“

Дали нашата љубов кон Исус Христос и кон луѓето нè пот­тик­нува да ги поддржуваме мисионерите, барем во нашите мо-лит­ви? Исус ни заповеда да ја разнесеме светлината на Евангелие­то во целиот свет.

„Божји деца, не се изморувајте,

светлина носете!

Да се спаси секој човек, стар и млад;

светлина носете!“ (ХП–1)

„АКО СИ ЈА ПОЧУВСТВУВАЛ ТЕМНИНАТА,

ЗНАЕШ КОЛКУ ВРЕДИ СВЕТЛИНАТА“.