10 март

Текст: Лука 18:1–8

МОЛИ СЕ – ИЛИ ПАДНИ!

„Им кажа и приказна за тоа како треба постојано да се молат и да не паѓаат со духот“. Лука 18:1.

Во тој текст, Исус ги поттикнува своите следбеници на пос­то­јана молитва. Во некои преводи „да не паѓаат со духот“ е пре­ве­дено „да не се онесвестат“. Верните не смеат никогаш да ја за­гу­бат присебноста, туку трезвено да се молат во секоја (не)пригода. Но, за да бара човек помош од Бога, мора да признае де­ка е слаб и немоќен сам да го раководи својот живот. Нашиот нај­голем проблем со молитвата е токму тоа: премногу сме са­мо­уве­рени и не чувствуваме потреба од Божја помош, сè додека во­да­та не ни дојде до гуша!

Читав за едно шестгодишно дете кое играјќи топка со свои­те другарчиња, секогаш доаѓало во судир со едно од нив. Другар­че­то постојано го сопнувало, а тоа, пак, му возвраќало со иста ме­ра. Кога еднаш мајката, која била христијанка, го посоветувала де­тето да не возвраќа со удирање, туку да се обиде да се моли во тој час Бог да го контролира, детето со нескриена искреност од­го­во­рило: „Но јас не сакам да се молам, сакам да го удрам!“ Колку сли­ковито! Не му треба помош, чувствува дека сам умее да се рако­води.

И со возрасните е исто: не се молат, бидејќи, всушност, не са­каат Божја интервенција; уверени се во сопствената мок и муд­рост. Затоа честопати и паѓаат. Лекцијата е: моли се – или падни!

„Јас сум слаб, но Ти си јак,

штити ме од секој враг,

Сигурен сум со Тебе,

 штом си Ти, Боже мој, крај мене!“ (ХП–195)

„КОГА СИ НА КОЛЕНА, НЕ МОЖЕШ ДА СЕ СОПНЕШ!“