27 октомври

Текст: Лука 10:38–42

КАКО ГО ПОДНЕСУВАМЕ ЛУТЕЊЕТО?

„Марта пак, се беше зафатила со служењето, и дојде до Него и рече: Господи, зарем не ти е грижа... “ Лука 10:40.

Лутината е подмолно чувство што ја нарушува силата на хрис­­тијанинот. Уште полошо, таа може да се развие во негативни чувст­­ва, како што се гнев, немир и депресија. Лутењето обично поч­­ну­ва со мали нешта, но, како што минува времето, тоа се  за­си­­лува. Честопати лутењето извира од чувството дека другите се рам­­но­душни кон нас, или дека другите не ни посветуваат довол­но внимание.

Неколку психолози и лекари ги дале следните дефиниции: „Лу­тењето често се појавува кога сметаме дека не ни се дава тоа што мислиме дека ни припаѓа. Чувствуваме дека сме измамени или оштетени .“ Друг лекар за лутењето рекол: „Лутењето е го­тов­ност за гнев кој допрва треба да се пројави. А најлошото во се­то тоа е што секој од нас се стреми да обвини некој друг за лу­ти­на­та што ја чувствуваме“.

Марта, можеби, била лута затоа што чувствувала дека Ма­ри­ја ја искористува. Но, Марта добро го решава проблемот. Најпр­во се обраќа до Спасителот и отворено ги изразува своите чувст­ва. (Проблеми што ги занемаруваме односно прикриваме, не ис­чез­нуваат сами од себе!) Потоа таа слушна внимателно како Гос­под ги става работите на своето место. Постапката на Марта кон чувството на лутина, треба да ни биде пример и нам, како да пос­тапуваме кон нашата лутина.

„Гневни зборови да нема,

ниту глас со лутина;

братска љубов да ве полни,

од вас зло да очисти“.  (ХП–123)

„КОЈ ГО ГУБИ ТРПЕНИЕТО, СИГУРНО ГУБИ!“